بعلبك رفت و در آنجا تهيّهء محاربه نموده متوجّه دمشق شد و طغدكين اتابك را جبرا و قهرا از شهر دمشق بيرون كرد و بر مملكت شام از روى استقلال مستولى گشت . طغدكين چون از دمشق بيرون رفت ، امير ابتكين حلبى را ، كه والى بصره بود ، با خود متّفق ساخته جمعى كثير از مخالفان بلتاش را جمع آورده كس پيش بغدوبن فرنگى ، صاحب بيت المقدّس ، فرستاده با او عهود و مواثيق مؤكّد به ايمان ساخته متوجّه دمشق گشت . و چون بلتاش دانست كه طاقت مقاومت ايشان ندارد دمشق را گذاشته بيرون رفت و امر حكومت و ايالت دمشق باز بر طغدكين اتابك قرار گرفت . و هم در اين ماه شوّال ، سيف الدّولة بن صدقه لشكرى فراهم آورده به واسط رفت و از سپاهيانى كه در آن بلده مىبودند بعضى به جانب بغداد گريختند و بعضى متوجّه اردوى سلطان بركيارق شده خود را به ملازمت سلطان رسانيدند و جماعتى قليل ملازمت سيف الدّوله اختيار كرده در مقام اطاعت و انقياد او درآمدند . و چون سيف الدّوله بر واسط استيلا يافت مهذّب الدّولة بن ابو الخير ، صاحب بطيحه ، را طلب داشته واسط را يك‌ساله به پنجاه هزار دينار اجاره داده به جانب حلّه بازگشت و مهذّب الدّوله تا به ششم ذيقعده در واسط اقامت نمود و بعد از فراغ مهمّات زراعت و نسق آن ولايت ، مهذّب الدّوله باز به جانب بطيحه مراجعت نمود . و در ماه ربيع الآخر اين سال ، ابو المعالى سديد الملك را خليفه ، المستظهر باللّه ، از بند خلاص كرد و سديد الملك بعد از خلاصى از بند گريخته به حلّه پيش سيف الدّوله رفت و از آنجا فرار نموده به جانب اصفهان رفته در سلك ملازمان سلطان بركيارق منتظم گشت و سلطان او را به نظر عنايت سرافراز ساخته منصب عظيم القدر « اشراف الملك محروسه » را به وى ارزانى داشت . از جمله وقايع اين سال آنكه سلطان سنجر وزير خود ، ابو الفتح طغرايى ، را از وزارت عزل نمود . منشأ عزل او آن بود كه در خانهء سپهسالار سلطان رقعه‌اى يافتند كه در آنجا نوشته بودند كه : امير بزغش ، بدان و آگاه باش كه سلطان سنجر قصد تو خواهد كرد و رقعه‌اى ديگر در ديوانخانهء سلطان سنجر يافتند كه مضمون آن رقعه چنين بود كه : تا امير بزغش دخل در مهمّات دارد امور ملكى سلطان انتظام نخواهد كرد و سلطان در امور سلطنت استقلال و استبداد به هم نمىتواند رسانيد . و چون مضمون اين دو رقعه اشتهار يافت سلطان سنجر ، امير بزغش را فرمود كه علما و امرا را جمع كرده تحقيق كنند كه اين هر دو رقعه خط كيست . آخر الأمر ، بعد از تحقيق و تفتيش معلوم شد كه آن دو رقعه ، خطّ كاتب ابو الفتح طغرايى است . بنابراين ، سلطان سنجر بر وى